و بيشتر از آن باعث مرگ مىشود . بدون تجويز مصرف آن جايز نيست . چند نمونهء آن در ايران مىرويد و بيشتر بومى اروپاست . موز معتدل در گرمى و در دوم تر است و با نيروى قبض توأم مىباشد . نفّاخ و زياده‌روى در آن موجب نفخ شديد و خون غليظ بلغمى و بلغم و گرفتارى مجارى و قولنج و بالاخره استفراغ و اسهال و ضعف هاضمه بخصوص ، در سردمزاجان و مزاج‌هاى مرطوب مىشود . اگر بعد از آن آب بنوشند ، مصلح آن نمك و مرباى زنجبيل و عسل و شكر و در بعضى مزاج‌هاى سرد مصلح آن سكنجبين شكرى است . موسير ، اسقورديون گرم در آخر سوم با نيروى ترياقى ( پادزهرى ) است . به مبحث " سير " كه موسير از انواع آن است مراجعه شود . مقدار خوراك آن 2 درهم است . موميائى ، حافظ الاجساد در اول سوم گرم و در دوم خشك است . چيزى است كه از شكاف بعضى كوه‌ها بيرون مىچكد . بهترين آنها از كوه‌هاى داراب فارس و بعد از آن اصطهبانات و نواحى آن و بعد از آن در كهكيلويه بدست مىآيد . و از نواحى ديگر مورد اعتماد نيست . مصرف داخلى آن تجويز نشده و بيشتر استعمال خارجى آن مطرح مىباشد . مويزك ، زبيب الجبل گرم و خشك در آخر سوم است . براى طحال مضر و مصلح آن كتيرا و مقدار خوراك آن تا يك درم و بيشتر از يك مثقال آن كشنده است .